​

Καθολική Επιστολή Ιακώβου, β' 11- 16
 

Ἀδελφοί μου, νὰ ἔχετε πάντοτε εἰλικρινῆ καὶ θεάρεστα ἐλατήρια στὶς θρησκευτικὲς ἐκδηλώσεις τῆς πίστεως. Τὴν πίστη σας στὸν ἔνδοξο Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστὸ νὰ μὴν τὴ συντροφεύετε μὲ μεροληπτικὲς διακρίσεις καὶ ἰδιαίτερες προτιμήσεις προσώπων σὲ καμία περίσταση, ἰδιαιτέρως μάλιστα στοὺς τόπους καὶ τὴν ὥρα τῆς λατρείας.
 

Διότι, ἐὰν γιὰ παράδειγμα εἰσέλθει στὴ σύναξη ποὺ κάνετε γιὰ νὰ λατρεύσετε τὸν Θεὸ ἕνας ἄνθρωπος μὲ χρυσὰ δαχτυλίδια, μὲ πολυτελῆ καὶ λαμπρὰ ροῦχα, καὶ εἰσέλθει καὶ κάποιος φτωχὸς μὲ παλιὰ καὶ λερωμένα ροῦχα, καὶ στρέψετε ξυπασμένοι τὰ βλέμματά σας σ᾿ ἐκεῖνον ποὺ φορᾶ τὰ λαμπρὰ ροῦχα καὶ τοῦ πεῖτε: Ἐσὺ κάθισε ἐδῶ, σὲ τιμητικὸ καὶ ἀναπαυτικὸ κάθισμα· καὶ στὸν φτωχὸ πεῖτε: Ἐσὺ στάσου ὄρθιος ἢ κάθισε ἐδῶ, πιὸ κάτω ἀπὸ τὸ σκαλοπάτι ποὺ πατοῦν τὰ πόδια μου, σᾶς ρωτῶ, τί κάνατε, ἀδελφοί μου; μὲ τὴ μεροληπτικὴ αὐτὴ συμπεριφορά σας δὲν αἰσθανθήκατε μέσα σας ἀμφιβολίες καὶ δισταγμοὺς καὶ τύψεις συνειδήσεως;
 

Καὶ δὲν καταλήξατε ὡς ἄδικοι κριτὲς σὲ ἀπόφαση ποὺ ἐμπνέεται ἀπὸ σκέψεις πονηρές, ἀντίθετες μὲ τὴ δικαιοσύνη καὶ τὴ χριστιανικὴ ἀγάπη; Διότι ἡ ἀγάπη αὐτὴ μᾶς ἐπιβάλλει νὰ θεωροῦμε ὅλους ἴσους καὶ ἀδελφούς μας. Ἀκοῦστε, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί. Δὲν διάλεξε ὁ Θεὸς ὅσους εἶναι φτωχοὶ ὡς πρὸς τὰ ὑλικὰ ἀγαθά του κόσμου γιὰ νὰ γίνουν πλούσιοι στὸν πνευματικὸ κόσμο ποὺ μᾶς διανοίγει ἡ πίστη, καὶ κληρονόμοι τῆς βασιλείας ποῦ ὑποσχέθηκε ὁ Θεὸς σ᾿ ἐκείνους ποῦ τὸν ἀγαποῦν; 
 

Ἐνῶ λοιπὸν ὁ Θεὸς τίμησε τὸν φτωχό, ἐσεῖς ἀντίθετα τὸν κατεξευτελίσατε. Καὶ τιμήσατε τὸν πλούσιο. Ὅμως πολλοὶ ἀπ᾿ αὐτοὺς τοὺς πλούσιους δὲν σᾶς καταπιέζουν καὶ δὲν σᾶς σέρνουν μὲ τὴ βία στὰ δικαστήρια; Δὲν εἶναι αὐτοὶ ποὺ προσβάλλουν τὸ καλὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ τὸ ὁποῖο σᾶς δόθηκε, κι ἔτσι ὀνομάζεστε τώρα Χριστιανοὶ καὶ λαὸς τοῦ Χριστοῦ;
 

Θὰ μοῦ προβάλλετε ἴσως τὴν ἔνσταση: Δὲν ἔχουμε καθῆκον νὰ ἀγαποῦμε καὶ τοὺς πλουσίους ὡς ἀδελφούς μας; Ἐὰν δὲν προσωποληπτεῖτε, ἀλλὰ ἐφαρμόζετε τὸ νόμο ποὺ πράγματι ἁρμόζει σὲ βασιλεῖς καὶ ὁ ὁποῖος σύμφωνα μὲ τὴν Ἁγία Γραφὴ ὁρίζει «νὰ ἀγαπᾶς τὸ συνάνθρωπό σου ὅπως ἀγαπᾶς τὸν ἑαυτό σου», καλὰ κάνετε ποὺ ἀγαπᾶτε καὶ τιμᾶτε τοὺς πλουσίους. Ἂν ὅμως κάνετε μεροληπτικὲς διακρίσεις ἀνάλογα μὲ τὰ πρόσωπα, τότε ἁμαρτάνετε καὶ καταδικάζεστε ἀπὸ τὸν νόμο ὡς παραβάτες του. Μὴ νομίζετε ὅτι οἱ μεροληπτικὲς αὐτὲς διακρίσεις δὲν ἀποτελοῦν σοβαρὴ ἁμαρτία. Εἶναι παράβαση ὅλου του νόμου. Διότι ὅποιος τηρήσει ὅλο τὸ νόμο, παραβεῖ ὅμως ἕνα παράγγελμά του, θεωρεῖται ἔνοχος καὶ παραβάτης ὁλόκληρού του νόμου. Ὅλα τα θεία παραγγέλματα ἀποτελοῦν ἑνιαῖο σύνολο, μέσα στὸ ὁποῖο τὸ ἕνα παράγγελμα ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὸ ἄλλο.
 

Διότι ὁ ἕνας καὶ μοναδικὸς Θεὸς νομοθέτησε ὅλο τὸ νόμο καὶ φανέρωσε μ᾿ αὐτὸν τὸ θέλημά του. Ὁ Θεὸς ποὺ εἶπε «μὴ μοιχεύσεις», εἶπε καὶ «μὴ φονεύσεις». Ἐὰν λοιπὸν δὲν μοιχεύσεις ἀλλὰ φονεύσεις, θεωρεῖσαι

 

Ἔτσι νὰ μιλᾶτε κι ἔτσι νὰ κάνετε, ὅπως ἁρμόζει σὲ ἀνθρώπους ποὺ πρόκειται νὰ κριθοῦν μὲ βάση τὸ νόμο τῆς ἐλευθερίας· τὸ νόμο ποὺ κάνει τὸν ἄνθρωπο ἐλεύθερο καὶ ὄχι δοῦλο τῶν ἀνθρώπων, ὅπως τὸν κάνει ἡ προσωποληψία.
 

Νὰ προσέχετε νὰ μὴ γίνεστε σκληροὶ καὶ ἄσπλαχνοι μὲ τὶς προσωποληψίες σας· διότι ἡ κρίση τότε τοῦ Θεοῦ θὰ εἶναι χωρὶς ἔλεος καὶ ἐπιείκεια γιὰ ἐκεῖνον ποὺ ὑπῆρξε ἄσπλαχνος στοὺς ἀδελφούς του. Ἀντίθετα ἡ εὐσπλαχνία καὶ τὸ ἔλεος δὲν φοβᾶται τὴν κρίση, ἀλλὰ καυχιέται ὅτι τὴν κατανικᾶ· καὶ ἀποδεικνύεται ἔτσι ἡ εὐσπλαχνία ἰσχυρότερη ἀπὸ τὴν κρίση.
​​

​

​

Όσοι πεθαίνουν παλληκαρίσια, δεν πεθαίνουν.

​

Θυμάμαι, στον στρατό το σύνολο είχε έναν κοινό σκοπό. Προσπαθούσα εγώ, αλλά η θυσία υπήρχε και στους άλλους, άσχετα αν πίστευαν ή όχι στην άλλη ζωή. «Γιατί να σκοτωθή ο άλλος; είναι οικογενειάρχης», έλεγαν, και πήγαιναν αυτοί σε μια επικίνδυνη επιχείρηση. Η θυσία που έκαναν αυτοί είχε μεγαλύτερη αξία από την θυσία που έκανε ένας πιστός. Ο πιστός πίστευε στην θεία δικαιοσύνη, στην θεία ανταπόδοση, ενώ αυτοί δεν γνώριζαν ότι δεν πάει χαμένη η θυσία που έκαναν και ότι θα έχουν να λάβουν γι’ αυτήν στην άλλη ζωή. 
   Στην Κατοχή, τότε με τον Δαβάκη, οι Ιταλοί είχαν κάνει συλλήψεις νέων αξιωματικών, τους έβαλαν σε ένα καράβι και τους βούλιαξαν. Ύστερα, τους πρώτους που έπιασαν, τους βασάνισαν, για να μαρτυρήσουν ποιοί έχουν όπλα. Εκεί να δήτε κοσμικοί άνθρωποι τί θυσίες έκαναν! Στην Κόνιτσα, κοντά στο σπίτι μας, εκεί που έχτισαν τώρα τον Ναό του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού, πρώτα ήταν τζαμί. Τους έκλειναν μέσα στο τζαμί και τους έδερναν όλη την νύχτα με βούρδουλα που είχε επάνω κολτσίδες όλο αγκάθια ή με καλώδια γδαρμένα· έβγαιναν έξω τα σύρματα, έδεναν και στην άκρη μολύβια και μ’ αυτά τους χτυπούσαν· και αυτό το ατσαλένιο σύρμα πήγαινε και έγδερνε το δέρμα. Για να μην ακούγωνται οι φωνές, τραγουδούσαν ή έβαζαν μουσική. Από ᾿δώ βγήκε το «ξύλο μετά μουσικής». Τους κρεμούσαν και ανάποδα και έβγαζαν οι καημένοι αίμα από το στόμα, αλλά δεν μιλούσαν, γιατί σκέφτονταν: «Αν μαρτυρήσουμε εμείς – ήξεραν ποιοί είχαν ντουφέκια –, ύστερα θα χτυπούν τον καθέναν, για να μαρτυρήση». Γι’ αυτό οι πρώτοι είπαν: «Ας πεθάνουμε εμείς, για να τους αποδείξουμε ότι δεν έχουν οι άλλοι ντουφέκια». Και ήταν μερικοί που για μια οκά ή για πέντε οκάδες αλεύρι έλεγαν ότι ο τάδε π.χ. έχει δύο ντουφέκια. Πεινούσε ο κόσμος και πρόδιδαν τους άλλους. Οπότε και μερικοί Ιταλοί από ένα τάγμα που ήταν νόθα παιδιά και ήταν βάρβαροι με όλα τα κόμπλεξ που είχαν, έβγαζαν το άχτι τους. Έπαιρναν τα μικρά παιδιά, τα έβαζαν τα καημένα γυμνά πάνω στην μασίνα που έκαιγε και τα πατούσαν να καούν. Τα έκαιγαν, για να μαρτυρήσουν οι γονείς που έχουν το ντουφέκι. «Δεν έχω, δεν έχω», έλεγαν οι μεγάλοι και εκείνοι έκαιγαν τα παιδάκια. Θέλω να πώ, εκείνοι προτίμησαν να πεθάνουν, αν και ήταν κοσμικοί άνθρωποι, για να μη φάνε και οι άλλοι ξύλο ή για να μην τους σκοτώσουν. Με αυτόν τον τρόπο έσωσαν πολύ κόσμο. Έτσι από μερικά παλληκάρια κρατήθηκε το Έθνος!

 

Όσοι πεθαίνουν παλληκαρίσια, δεν πεθαίνουν. Αν δεν υπάρχη ηρωισμός, δεν γίνεται τίποτε. Και να ξέρετε, ο πιστός είναι και γενναίος.

 

Στην εποχή μας σπανίζουν τα παλληκάρια. Οι άνθρωποι είναι νερόβραστοι. Γι᾿ αυτό, Θεός φυλάξοι, αν γίνη ένας πόλεμος, άλλοι από φόβο θα πεθάνουν, άλλοι θα μείνουν στον δρόμο από μια μικρή ταλαιπωρία, γιατί συνήθισαν στην καλοπέραση. Παλιά, τί παλληκαριά είχαν! Στην Μονή Φλαβιανών, στην Μικρά Ασία, είχαν πιάσει οι Τούρκοι έναν άνδρα και τον έσφαξαν. Μετά είπαν στην γυναίκα του: «Ή θα αρνηθής τον Χριστό ή θα σφάξουμε και τα παιδιά σου». «Τον άνδρα μου, τους λέει εκείνη, τον πήρε ο Χριστός, τα παιδιά μου τα εμπιστεύομαι στον Χριστό και εγώ τον Χριστό δεν Τον αρνούμαι». Τί παλληκαριά! Όταν δεν υπάρχη στον άνθρωπο ο Χριστός, πώς να υπάρχη αυτή η παλληκαριά; Σήμερα οι άνθρωποι χωρίς Χριστό χτίζουν την ζωή τους στα μπάζα.

 

Εκείνα τα χρόνια ήταν και οι μητέρες παλληκάρια και τα παιδιά παλληκάρια.

 

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης «Πνευματική αφύπνιση», Β´ τόμος,

Ιερόν Ησυχαστήριον, “Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος