Ύδωρ Ζωής

Αριθμός Φύλλου 45 Νοέμβριος 2020

Η διαφορά τού Χριστιανισμού από τις υπόλοιπες θρησκείες

 

 

Ο Χριστιανισμός δεν είναι μία άλλη επαναστατική θεωρία, δεν είναι μία ακόμα καινούργια ιδεολογία, ούτε ένα καινοτόμο κοινωνικό σύστημα. Είναι η αποκάλυψη του Ιδίου του Θεού στον άνθρωπο, είναι η ενσάρκωση του Θεού και ο Ίδιος ο Δημιουργός που προσεγγίζει το δημιούργημά Του.

 

Θεολογικά, ο Χριστιανισμός δεν αντιμετωπίζεται ως μία ακόμα θρησκεία, αλλά ως θεία αποκάλυψη. Πολλοί στο πρόσωπο του Χριστού είδαν έναν επαναστάτη, έναν κοινωνικό ακτιβιστή που μιλούσε για κοινωνική ισότητα και δικαιοσύνη και δεν εμβάθυναν στη θεϊκή Του υπόσταση. Άλλοι αντιμετωπίζουν τον Χριστιανισμό ως μία Ιουδαϊκή αίρεση, άλλοι ως μία καινούργια ιδεολογία με ριζοσπαστικές αντιλήψεις.

 

Θα μπορούσαμε να προχωρήσουμε σε μία πιο αναλυτική θεώρηση των βασικών θρησκειών του κόσμου, μιας και στο μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη υπάρχουν Μουσουλμάνοι και Ανατολικές θρησκείες, όπως ο Βουδισμός, ο Ινδουϊσμός και ο Κομφουκιανισμός.

 

Οι Ανατολικές θρησκείες, ειδικά ο Βουδισμός και ο Κομφουκιανισμός, δεν είναι θρησκείες με την αυστηρή έννοια της λέξης. Είναι περισσότερο ένα σύστημα ηθικών αξιών που σκοπό έχουν να κάνουν τη ζωή καλύτερη, διδάσκουν ηθικές αξίες και

 

Στις Ανατολικές θρησκείες επικρατεί η πολυθεΐα και η πίστη στην μετενσάρκωση. Ο άνθρωπος, δηλαδή, μετά το βιολογικό του τέλος επιστρέφει με άλλο σώμα στη γη. Ο Χριστιανισμός δε δέχεται αυτή την άποψη και ο Απόστολος Παύλος στην Προς Εβραίους επιστολή κεφάλαιο 9 και στίχο 27 γράφει: ‘’και καθ' όσον απόκειται τοις ανθρώποις άπαξ αποθανείν, μετά δε τούτο κρίσις’’.

 

Το Ισλάμ έχει ιδρυτή τον Μωάμεθ και ιερό βιβλίο το Κοράνι. Ο Μωαμεθανισμός δέχεται ως ιερό βιβλίο την Παλαιά Διαθήκη και τιμάει ως προφήτες του Θεού τον Αβραάμ, τον Μωυσή, το Δαβίδ και άλλες μεγάλες βιβλικές μορφές. Τον Ιησού Χριστό τον αντιμετωπίζει ως προφήτη και επειδή  θεωρεί επονείδιστη πράξη τη θανάτωση ενός προφήτη, αρνείται τη σταυρική Του θυσία.

 

Μπορούμε να δούμε κάτι κοινό στους ιδρυτές των παραπάνω θρησκειών: κανένας από αυτούς ούτε είπε, αλλά και ούτε ισχυρίστηκε ποτέ ότι είναι Θεός. Κανένας από αυτούς δεν είπε ποτέ ότι είναι αλάνθαστος, ούτε έκανε θαύματα, ούτε επανέφερε νεκρούς ανθρώπους στη ζωή.

 

Διαβάζοντας τα ιερά κείμενα των θρησκειών (Βέδες, Ουπανισάδες Κοράνι), βλέπουμε μία ομοιότητα: κανένα βιβλίο δεν αναφέρει πληροφορίες για τη ζωή των μεγάλων ιδρυτών. Σε αντίθεση με την Καινή Διαθήκη, στην οποία βλέπουμε τη ζωή του Ιησού Χριστού, τα θαύματά Του, την πορεία μέχρι τη     Σταύρωση και την Ανάστασή Του.

 

Καμία άλλη προσωπικότητα δεν τόλμησε να κάνει δηλώσεις τέτοιου   τύπου, να ισχυριστεί ότι είναι η Ζωή, η Ανάσταση, ο Άρτος της Ζωής. Κανένας δεν ισχυρίστηκε επίσης ποτέ ότι είναι Θεός.

 

Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο, κεφάλαιο 11 , στίχοι 25-26: "εγώ ειμι η ανάστασις και η ζωή. Ο πιστεύων εις εμέ, καν αποθάνη, ζήσεται· και πας ο ζων και πιστεύων εις εμέ ου μη αποθάνη εις τον αιώνα." "Εγώ είμαι ο άρτος της ζωής" (Ιωάννης 6: 35).

 

Ποια μεγάλη προσωπικότητα της Ιστορίας ισχυρίστηκε για τον εαυτό του κάτι τέτοιο; Ποιος είπε για τον εαυτό του ότι είναι αναμάρτητος και τέλειος; «Τις εξ' υμών ελέγχει με περί αμαρτίας;», ρωτάει ο Ίδιος τους κατηγόρους Του.

 

Είναι η μόνη προσωπικότητα που ζήτησε αυταπάρνηση και δε διστάζει να μπει ανάμεσα στους ιερούς και διαχρονικούς οικογενειακούς θεσμούς, ζητώντας από αυτούς που Τον πιστεύουν να αρνηθούν τα πάντα για Εκείνον. «Μη νομίσητε ότι ήλθον βαλείν ειρήνην επί την γην. Ουκ ήλθον βαλείν ειρήνην, αλλά μάχαιραν... ο φιλών πατέρα ή μητέρα υπέρ εμέ ουκ έστι μου άξιος. Και ο φιλών υιόν ή θυγατέρα υπέρ εμέ ουκ έστι μου άξιος» (Ματθ. 10, 34, 37)

 

Ζητάει απόλυτη αυταπάρνηση και θυσία κάθε σχέσης με τον κόσμο, όταν εκείνον δεν Τον ακολουθούν. Ποια προσωπικότητα τόλμησε να ζητήσει  ποτέ κάτι τέτοιο; «Όστις θέλει οπίσω μου ελθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και    αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθήτω μοι» (Μάρκ. η΄ 34) Καμία άλλη προσωπικότητα δε θα είχε θάρρος να ζητήσει απόλυτη αυταπάρνηση και να έχει τόσους αιώνες μετά ανθρώπους να Τον πιστεύουν. Κανένας άλλος άνθρωπος από την αρχή της Ιστορίας μέχρι σήμερα δε συγχώρεσε κάποιον για τις αμαρτίες του ή ισχυρίστηκε ότι είναι ο Δημιουργός του κόσμου.

 

Ο Χριστός δεν είπε ότι είναι προφήτης, είναι ο μόνος που ισχυρίστηκε ότι είναι Θεός. Ιω. 8,58: "είπεν αυτοίς ο Ιησούς: αμήν αμήν λέγω υμίν, πριν Αβραάμ γενέσθαι Εγώ Ειμι."

 

Η υπεροχή του Χριστού είναι ότι Εκείνος θυσιάζεται για τον άνθρωπο, ενώ στις άλλες θρησκείες οι άνθρωποι θυσιάζουν για τον Θεό.

 

Μόνο ο Ιησούς Χριστός δίδαξε την αγάπη για τους εχθρούς, μίλησε για την αγάπη άνευ όρων. «Αγαπάτε τους εχθρούς υμών, καλώς ποιείτε τοις μισούσιν υμάς»

 

Μελετώντας αναλυτικά τα ιερά βιβλία των θρησκειών και την Καινή Διαθήκη, μπορούμε να δούμε την υπεροχή του Χριστού συγκριτικά με τους άλλους θρησκευτικούς ηγέτες.

 

Ο Χριστός δεν έχει σχέση με άλλους ηγέτες, ο Ίδιος είναι Εκείνος που  απέδειξε πως υπερέχει αυτών. Και αν κάποιος μελετήσει εξονυχιστικά όλες τις θρησκείες, θα το διαπιστώσει.

Η γνώμη τού Θεού και η γνώμη των ανθρώπων.

 

Η μεγαλύτερη μάστιγα για την κοινωνία του σήμερα, ένας μόνιμος βραχνάς και φόβος που βιώνουν πολλοί άνθρωποι είναι η γνώμη των άλλων. Η γνώμη των άλλων και η αποδοκιμασία τους είναι ένας μόνιμος φόβος για τη ζωή μας, ένας μπαμπούλας που μας κατακρίνει και εμποδίζει τις ενέργειες και την προσωπικότητά μας. Ζητάμε την έγκριση των άλλων για κάθε επιλογή στη ζωή μας, για κάθε μας σκέψη, για κάθε μας πράξη, αγωνιούμε μήπως οι άλλοι μας κρίνουν ή μας αποδοκιμάσουν.

 

Η δική μας Ελληνική κοινωνία, ειδικά, μεγάλωσε με αυτό το στίγμα του ‘’τι θα πει ο κόσμος’’. Άνθρωποι δε μιλούσαν, άνθρωποι παρέμειναν φοβισμένοι και παθητικοί δέκτες καταστάσεων φθοροποιών για τη ζωή τους, επειδή φοβόντουσαν τον κόσμο. Τι θα πει ο κόσμος, μία αρρωστημένη φοβία που μεταφέρθηκε αλώβητη από γενιά σε γενιά και μαστίζει ακόμα την κοινωνία μας.

Έχουμε ποτέ αναρωτηθεί γιατί μας ενδιαφέρει τόσο πολύ η γνώμη των άλλων για εμάς; Οι άλλοι θα είναι δίπλα μας σε μία δύσκολη στιγμή; Οι άλλοι μας χαρίζουν τα υλικά αγαθά ή μας στηρίζουν στη ζωή μας; Οι άλλοι είναι ο λόγος που εμείς σήμερα υπάρχουμε; Οι άνθρωποι είναι πεπερασμένα όντα με αδυναμίες, πάθη και ελαττώματα, γιατί στηρίζουμε όλη μας τη ζωή επάνω στα λόγια των άλλων;

Η Παλαιά Διαθήκη αναφέρει ένα σημαντικό παράδειγμα από τη ζωή του βασιλιά Δαβίδ, θέλοντας να δείξει πως ο άνθρωπος που πιστεύει στο Θεό ενδιαφέρεται για τη δική Του γνώμη και όχι για των ανθρώπων.

 

Η Μελχόλ υπήρξε η μικρότερη κόρη του βασιλιά Σαούλ, πρώτη σύζυγος του βασιλιά Δαβίδ και αδελφή του Ιωνάθαν.

 

Παρά τη βαθιά της αγάπη για αυτόν, όταν τον είδε να έχει γυμνωθεί και να χορεύει κατά τη μεταφορά της Κιβωτού της Διαθήκης στην Ιερουσαλήμ, αισθάνθηκε βαθιά περιφρόνηση για αυτόν. Η Μελχόλ απαξίωσε το Δαβίδ επειδή έδινε σημασία στο τι θα πει ο κόσμος και θεωρούσε πως είναι υποτιμητικό για το Δαβίδ και το βασιλικό του αξίωμα να χορεύει και να εκφράσει τόσο ανοιχτά τα συναισθήματά του.

 

Όταν τον είδε να επιστρέφει στο σπίτι, του είπε: «Πόσον πολύ εδοξάσθη σήμερον ο βασιλεύς του Ισραήλ, ο οποίος δια να χορεύση έβγαλε τα ενδύματα αυτού εμπρός εις τας δούλας και στους δούλους του και εγυμνώθη, όπως γυμνώνεται ο οιοσδήποτε κοινός χορευτής;».[9] (Β' Βασ. 6,20)

 

Ο Δαβίδ όμως που ενδιαφερόταν για τη γνώμη του Θεού, της απάντησε ως εξής: «εγώ θα χορεύσω, χωρίς να εντρέπωμαι, ενώπιον του Κυρίου μου, ο οποίος με εξέλεξε βασιλέα αντί του πατρός σου και αντί της οικογενείας σου, δια να γίνω αρχηγός του λαού του, του ισραηλιτικού. Θα παίξω, λοιπόν, μουσικά όργανα και θα χορεύσω ενώπιον του Κυρίου, δια να δοξάσω τον Κυριον. Θα βγάλω τα βασιλικά μου ενδύματα, έστω και αν πρόκειται να φανώ τιποτένιος εις τα μάτια σου, και θα χορεύσω μαζή με τας δούλας, ενώπιον των οποίων μου   είπες να μη ταπεινώνομαι έτσι».[9] (Β' Βασ. 6,21-22)

 

Η προσβλητική στάση της Μελχόλ απέναντι στο Δαβίδ αποδοκιμάστηκε και εκείνη δεν απέκτησε παιδιά (Β' Βασ. 6,22).

 

Ο Δαβίδ έπραξε έτσι επειδή είχε το Θεό πρώτο στην καρδιά και τη ζωή του. Δεν ενδιαφέρθηκε για τη γνώμη απλών ανθρώπων, επειδή γνώριζε πως   αυτά που έχει τα οφείλει στο Θεό και όχι στον κάθε άνθρωπο που μπορεί να   σχολιάσει ή να κατακρίνει με ειρωνεία.

 

Εμείς ως άνθρωποι πράττουμε αυτό που εμείς κρίνουμε και εμπιστευόμαστε το Θεό και την αγάπη Του, όχι τα λόγια του καθενός. Γιατί στον κόσμο δεν οφείλουμε ούτε τη ζωή μας, ούτε την υγεία μας, ούτε τα χαρίσματά μας, ούτε τίποτα. Και η γνώμη του κόσμου έρχεται και παρέρχεται, οι άνθρωποι σήμερα υπάρχουν στη ζωή μας και αύριο όχι.

 

Η αποδοκιμασία της Μελχόλ, ακόμα και αυτή συμβαίνει στις ημέρες μας, σε ανθρώπους που υποτιμούν και περιφρονούν τον άνθρωπο που εκφράζει την πίστη του στο Θεό.

 

Όταν πιστεύεις στο Θεό, σε ενδιαφέρει η γνώμη του Θεού και δε στηρίζεσαι στα λόγια των άλλων. Είναι καιρός να αποδεσμευτεί κάποιος από αυτό τον μόνιμο φόνο που είναι μάστιγα για την κοινωνία μας.

 

Κείμενα: Μαρία Σκαμπαρδώνη

Φοιτήτρια Θεολογίας και Δημοσιογράφος

Αναδημοσίευση από www.oodegr.com

‘’ΥΔΩΡ ΖΩΗΣ’’

Μηνιαία ἔκδοσις Ἐνοριακοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ζωοδόχου Πηγῆς Κάτω Πατησίων.

Ζαχαρία Παπαντωνίου 65, Τηλ/Fax: 210 8313 403, T.K.  111 45, ΑΘΗΝΑΙ

Ὑπεύθυνος ὕλης: Ἀρχιμ. Φώτιος Καραδήμας Τηλ: 698 592 4405

Πρόεδρος τοῦ Έκκλησιαστικοῦ Συμβουλίου

  • YouTube

©2019 by Ιερός Ναός Ζωοδόχου Πηγής Κάτω Πατησίων. Proudly created with Wix.com